Μια απρόσμενη και βαθιά προσωπική εξομολόγηση ήρθε στο φως από τη Ζωή Κρονάκη, η οποία άνοιξε την καρδιά της κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» της ΕΡΤ.
Η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια μοιράστηκε άγνωστες πτυχές από την επαγγελματική της πορεία που προηγήθηκαν της τηλεοπτικής της καθιέρωσης, αποκαλύπτοντας πως οι αρχικές της σπουδές και φιλοδοξίες βρίσκονταν σε έναν εντελώς διαφορετικό και ιδιαίτερα απαιτητικό χώρο.
Συγκεκριμένα, είχε ολοκληρώσει τις σπουδές της στη Νομική και διέθετε κανονικά την πολυπόθητη άδεια άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος.
Όπως η ίδια εξήγησε, κατάφερε μάλιστα να κλείσει ορισμένες εξωδικαστικές συμφωνίες και να διευθετήσει υποθέσεις χωρίς καν να χρειαστεί να πατήσει το πόδι της στις δικαστικές αίθουσες, πιστεύοντας πως εκείνη ακριβώς θα ήταν η πορεία της ζωής της.
Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε τελείως διαφορετική και οι δυσκολίες του ποινικού δικαίου, το οποίο παρ’ όλα αυτά δήλωσε ότι λατρεύει από παιδί, έμελλε να τη φέρουν αντιμέτωπη με μεγάλες προκλήσεις.
Η ίδια τόνισε χαρακτηριστικά πόσο ελάχιστες είναι οι γυναίκες ποινικολόγοι στην Ελλάδα, μετρημένες κυριολεκτικά στα δάχτυλα του ενός χεριού, γεγονός που καθιστά τον κλάδο εξαιρετικά δύσκολο.
Παράλληλα, εξομολογήθηκε την αγάπη της για τα αστυνομικά θρίλερ, τα ντοκιμαντέρ με serial killers και τις βιογραφίες εγκληματιών από μικρή ηλικία, αν και παραδέχθηκε πως στα τέσσερα χρόνια φοίτησης στη Νομική Σχολή δεν της δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να πιάσει στα χέρια της ούτε ένα πραγματικό δικόγραφο ή μια απλή αγωγή.
Η μεγάλη ανατροπή, όμως, και η στιγμή της αποκάλυψης ήρθε μέσα από ένα απρόσμενο περιστατικό κατά τη διάρκεια μιας αυτόφωρης διαδικασίας. Ενώ όλα γύρω της άρχισαν να έρχονται ξαφνικά, αιφνιδιαστικά και όμορφα, όπως η είσοδός της στο ραδιόφωνο, στην εφημερίδα «Μακεδονία» για δικαστικό ρεπορτάζ και μετέπειτα στην τηλεόραση, η τύχη είχε άλλα σχέδια.
Λίγο το γεγονός ότι είχε βγει ξενυχτισμένη στην τηλεόραση το προηγούμενο βράδυ, λίγο η πίεση της στιγμής, την οδήγησαν στο να λιποθυμήσει ξαφνικά στον δρόμο, τη στιγμή ακριβώς που έπρεπε να συγκεντρώσει τα απαραίτητα έγγραφα για να μπουν μέσα στο δικαστήριο.
Όταν τελικά συνήλθε, μπήκε στην αίθουσα, παρακολούθησε προσεκτικά τις υποθέσεις της αυτόφωρης διαδικασίας και συνειδητοποίησε αμέσως μέσα της ότι αυτός ο δρόμος δεν ήταν προορισμένος για εκείνη, βάζοντας οριστικό τέλος στα όνειρα της μάχιμης δικηγορίας.
