Υπήρξαν στιγμές που πάγωσαν τον χρόνο και άφησαν τους πάντες άφωνους, με την ατμόσφαιρα να βαραίνει επικίνδυνα κάτω από το βάρος μιας ανείπωτης απώλειας. Όταν ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Γιαννακόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής «The 2Night Show» απέναντι στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, τα στόματα άνοιξαν και οι κρυφές αλήθειες βγήκαν στο φως. Η συζήτηση δεν άργησε να στραφεί σε εκείνη τη συγκλονιστική στιγμή που συζητήθηκε όσο καμία άλλη στα πέρατα της χώρας: στον χορό του ζεϊμπέκικου έξω από την εκκλησία, στην κηδεία του αγαπημένου τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη. Μια κίνηση που προκάλεσε θύελλα σχολίων, ποικίλες αντιδράσεις και ερωτηματικά που ζητούσαν απεγνωσμένα απάντηση.
Ο ίδιος, χωρίς να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του και με τη γνωστή του αποφασιστικότητα, εξήγησε ανοιχτά τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη βαριά ημέρα. Ο χορός του δεν ήταν μια πράξη επιδειξιομανίας ή ελαφρότητας, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη ανταπόκριση στις εκκλήσεις των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. «Στην κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη χόρεψα ζεϊμπέκικο γιατί μου το ζήτησαν οι Νικαιώτες, τα παιδιά από το Πέραμα, οι φίλοι μου οι τσιγγάνοι και εγώ ήμουν μαζί τους εκεί. Και θα χορέψω μαζί τους και θα συναναστραφώ γιατί οι άνθρωποι είχαν πόνο», εξομολογήθηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια μπροστά στις κάμερες. Η ψυχή του λαού είχε βυθιστεί σε βαρύ πένθος και οι γειτονιές που μεγάλωσαν τον καλλιτέχνη ζήτησαν από τον γνωστό ρεπόρτερ να σταθεί στο πλευρό τους με τον δικό του τρόπο.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης, όπως τόνισε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, υπήρξε ένα γνήσιο λαϊκό παιδί που κουβαλούσε την καρδιά του κόσμου στα σπλάχνα του. Μέσα από τις συναντήσεις του με τον απλό κόσμο, ο δημοσιογράφος κατάφερε να καταλάβει το τεράστιο μέγεθος αυτού του ανθρώπου και τη μοναδική απήχηση που είχε στις καρδιές των θαυμαστών του σε βάθος χρόνου. Ήταν ένας καλλιτέχνης που δεν έχασε ποτέ την επαφή του με τις ρίζες του, παίρνοντας ανθρώπους από τις γειτονιές του για να δουλέψουν μαζί του, κάτι που αποδεικνύει πως η διάρκεια στον χώρο χτίζεται με αληθινές σχέσεις και όχι με φτηνές εντυπώσεις.
Πέρα όμως από το συγκλονιστικό κεφάλαιο του αποχαιρετισμού, η κουβέντα πήγε στα άδυτα του σκληρού αστυνομικού και δικαστικού ρεπορτάζ, εκεί όπου η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε μυθοπλασία. Παρά την αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας και τον ψηφιακό καταιγισμό, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος παραμένει πιστός στις παραδοσιακές του αξίες, κρατώντας πάντα στα χέρια του το κλασικό μπλοκάκι και ένα στυλό, έτοιμος να καταγράψει την αλήθεια όπου κι αν βρεθεί. Η πορεία του πίσω από τα γεγονότα δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, πέρασε από τη θέση του αρχισυντάκτη σε εφημερίδα, όμως αυτή η καρέκλα δεν του ταίριαξε ποτέ· η θέση του ήταν και θα παραμείνει στους δρόμους, εκεί όπου χτυπά η πραγματική καρδιά της επικαιρότητας. «Έχω υπάρξει αρχισυντάκτης σε εφημερίδα και δεν μου άρεσε. Δεν θέλω κάτι άλλο. Είμαι στον δρόμο. Με προσέγγισαν πρόσωπα που απασχόλησαν το αστυνομικό ρεπορτάζ. Αυτό που ζούμε στον δρόμο ως ρεπόρτερ είναι πολύ σκληρό», κατέληξε, αφήνοντας τους πάντες να αναλογιστούν το τίμητρο μιας ζωής αφιερωμένης στην αποκάλυψη της αλήθειας.
