Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός καλλιτέχνη που ο χρόνος σταματάει και το βλέμμα στρέφεται αναπόφευκτα πίσω, στις ρίζες, στα όνειρα και στις πρώτες σπίθες που άναψαν τη φωτιά.
Η αγαπημένη ερμηνεύτρια Νατάσσα Μποφίλιου, με αφορμή τη συμμετοχή της σε ένα σπουδαίο μουσικό αφιέρωμα, άνοιξε την καρδιά της και μίλησε έξω από τα δόντια για όλα εκείνα που την καθορίζουν, φέρνοντας στο φως σκέψεις που σπάνια μοιράζεται δημόσια.
Αναπολώντας εκείνα τα πρώτα, αθώα χρόνια στο τραγούδι, η ίδια θυμάται ολοζώντανα τη λαχτάρα, το βαθύ δέος και τη σχεδόν αφελή άγνοια κινδύνου που τη χαρακτήριζε.
Η αγωνία, η αβεβαιότητα, οι ατελείωτες συζητήσεις μέχρι το πρωί και τα όνειρα που φάνταζαν τότε πολύ μεγαλύτερα από τα ίδια τους τα κορμιά, αποτελούν τις πιο ζωντανές αναμνήσεις της. Πάνω από όλα όμως, αυτό που παραμένει χαραγμένο στη μνήμη της είναι εκείνη η απίστευτη, ασυγκράτητη αίσθηση της ελευθερίας.
Τότε που δεν υπήρχε απολύτως τίποτα να υπερασπιστούν, τίποτα να χάσουν, καμία εικόνα προς συντήρηση και καμία δημόσια περσόνα για προστασία, παρά μόνο μια πηγαία, ασυμβίβαστη ανάγκη για έκφραση. Αυτή ακριβώς η φλόγα είναι που προσπαθεί μέχρι σήμερα, με νύχια και με δόντια, να κρατήσει ζωντανή και άθικτη.
Η ανυποχώρητη πίστη ότι η μουσική δεν αποτελεί ποτέ απλώς ένα σκαλοπάτι ή ένα μέσο για να φτάσεις κάπου αλλού, αλλά είναι ο ίδιος ο τόπος που κατοικείς και αναπνέεις.
Κοιτάζοντας πίσω στο δρόμο που διένυσε μαζί με την αχώριστη τριάδα της, τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο και τον Θέμη Καραμουρατίδη, νιώθει μια βαθιά συγκίνηση βλέποντας πως εκείνα τα παιδιά κατάφεραν να μεγαλώσουν χωρίς ποτέ να προδώσουν τον λόγο για τον οποίο συναντήθηκαν αρχικά, μένοντας πιστοί σε όσα αγάπησαν παθιασμένα.
Μέσα στην καθημερινότητα, αυτό που της προσφέρει γαλήνη και ισορροπία είναι τα απλά, τα αυτονόητα πράγματα που δεν διεκδικούν καμία δόξα ή σπουδαιότητα: το ασφαλές καταφύγιο του σπιτιού της, οι δικοί της άνθρωποι, ο πρωινός καφές και οι αθόρυβες στιγμές της ρουτίνας της.
Ωστόσο, όταν ο λόγος φτάνει στον πυρήνα της ύπαρξης και της προσωπικότητάς της, η στάση της γίνεται απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη. Ομολογεί ευθέως πως έχει υπάρξει πολλές φορές πεισματάρα, φτάνοντας ίσως σε σημείο να δυσκολεύει η ίδια τον εαυτό της, κάνοντας πάντα του κεφαλιού της σε όσα αισθάνεται ότι αγγίζουν τα θεμέλιά της.
Υπάρχουν ορισμέναθεμελιώδη ζητήματα, όπως η ίδια η ιδεολογία της και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, στα οποία δεν πρόκειται ποτέ να μάθει να συμβιβάζεται. Αρνείται πεισματικά να συνηθίσει την αδικία και όλα εκείνα τα εμπόδια που επιχειρούν να ακυρώσουν την ελεύθερη ζωή που οι άνθρωποι αξίζουν να ζουν, αποδεικνύοντας πως η φωνή της παραμένει τόσο δυνατή και αλύγιστη όσο την πρώτη μέρα.
