Ο Γιώργος Θεοφάνους τοποθετήθηκε με σαφήνεια για τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από το ενδεχόμενο να γράψει καινούργια τραγούδια για την Άννα Βίσση, ενώ παράλληλα αναφέρθηκε στην αξία της μουσικής δημιουργίας και στα δικαιώματα του δημιουργού. Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης μίλησε στην κάμερα της εκπομπής Happy Day, απαντώντας στις ερωτήσεις του Αλέξανδρου Ρούτα και δίνοντας τη δική του οπτική για ζητήματα που έχουν προκαλέσει συζητήσεις στον καλλιτεχνικό χώρο.
Ο συνθέτης, ο οποίος εμφανίζεται κάθε Κυριακή στη Μέδουσα με ένα μουσικό πάρτι αφιερωμένο στη δεκαετία του 1990, δέχθηκε ερωτήσεις τόσο για τη σχέση της Άννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα όσο και για το αν υπάρχει πιθανότητα να συνεργαστεί ξανά με την τραγουδίστρια, γράφοντας νέα κομμάτια για εκείνη.
Η απάντησή του σχετικά με το ενδεχόμενο μιας νέας συνεργασίας ήταν χαρακτηριστική. Ο Γιώργος Θεοφάνους δεν θέλησε να επεκταθεί περισσότερο στο συγκεκριμένο θέμα, τονίζοντας: «Κοίτα, ακούγονται πολλά για το αν θα γράψω στην Άννα τραγούδια. Δεν έχει σημασία. Μην μπούμε σε αυτή τη διαδικασία τώρα».
Με αυτή τη δήλωση, ο μουσικοσυνθέτης απέφυγε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον, επιλέγοντας να μην επικεντρωθεί σε υποθετικά σενάρια. Αντίθετα, έστρεψε τη συζήτηση σε όσα έχουν ήδη συμβεί στη μουσική του πορεία και στη συνεργασία του με την Άννα Βίσση.
Μάλιστα, προχώρησε σε μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη για τραγούδια που είχαν αρχικά γραφτεί με την τραγουδίστρια στο μυαλό του. Ανάμεσά τους βρίσκεται και η γνωστή επιτυχία Κόκκινη Γραμμή, ένα κομμάτι που συνδέθηκε με τη μουσική διαδρομή της Άννας Βίσση, αλλά αρχικά προοριζόταν για την ίδια.
Ο Γιώργος Θεοφάνους έχει αναφερθεί και στο παρελθόν δημόσια σε αυτή την ιστορία, επιβεβαιώνοντας ότι η συγκεκριμένη σύνθεση είχε δημιουργηθεί αρχικά για την τραγουδίστρια. Όπως εξήγησε, όμως, δεν ήταν το μοναδικό τραγούδι που είχε συνδεθεί με μια πιθανή συνεργασία τους.
«Το έχω πει δημόσια πολλές φορές ότι η “Κόκκινη Γραμμή” γράφτηκε αρχικά για την Άννα Βίσση. Και όχι μόνο η “Κόκκινη γραμμή” και άλλα. Ξεκινήσαμε με την Άννα, βεβαίως, για κάποιους λόγους δεν έγινε. Ας μείνουμε στο τι γίνεται, όχι στο αν θα γινότανε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Με αυτόν τον τρόπο, ο συνθέτης υπενθύμισε ότι η ιστορία ενός τραγουδιού δεν ακολουθεί πάντοτε την πορεία που είχε αρχικά σχεδιαστεί. Ένα κομμάτι μπορεί να προορίζεται για έναν συγκεκριμένο ερμηνευτή, αλλά τελικά να καταλήξει σε διαφορετικά χέρια, αποκτώντας τη δική του θέση στη μουσική πραγματικότητα.
Στη συνέχεια, ο Γιώργος Θεοφάνους αναφέρθηκε και στο ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του ειδικό στο νομικό σκέλος των πνευματικών δικαιωμάτων. Όπως σημείωσε, υπάρχουν δικηγόροι και νόμοι που καθορίζουν το συγκεκριμένο πλαίσιο. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η ίδια η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν μπορεί να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
«Ειδικός για τα πνευματικά δικαιώματα δεν είμαι. Υπάρχουν δικηγόροι, υπάρχουν νόμοι. Η πνευματική ιδιοκτησία δεν αμφισβητείται από κανέναν και ας το αφήσουμε εδώ», δήλωσε, επιλέγοντας να μην επεκταθεί σε νομικές λεπτομέρειες.
Για να εξηγήσει καλύτερα τη θέση του, χρησιμοποίησε ένα παράδειγμα από τον κόσμο των αυτοκινήτων, συγκρίνοντας τη δημιουργία ενός τραγουδιού με ένα ισχυρό αγωνιστικό αυτοκίνητο. Μέσα από αυτή την παρομοίωση θέλησε να δείξει τη διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που δημιουργεί ένα έργο και στον καλλιτέχνη που μπορεί να το οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία.
«Και να σου πω και κάτι; Πες ότι γράφω τώρα εγώ ένα τραγούδι πολύ δυνατό. Πώς είναι αυτά τα αυτοκίνητα της κούρσας, τα κόκκινα, να μην πω μάρκα τώρα; Και το παρκάρω στο γκαράζ μου», ανέφερε αρχικά, περιγράφοντας ένα υποθετικό παράδειγμα.
Στη συνέχεια εξήγησε ότι η ερμηνεία από διαφορετικούς τραγουδιστές μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά την απήχηση ενός τραγουδιού. Για να γίνει πιο κατανοητή η σκέψη του, αναφέρθηκε στη Σταματίνα, στη Νατάσα Θεοδωρίδου, στον Αντώνη Ρέμο, στην Άννα Βίσση και στον Τερζή, παρουσιάζοντας διαφορετικά ενδεχόμενα για το πώς θα μπορούσε να ακουστεί και να εξελιχθεί το ίδιο μουσικό έργο.
Όπως είπε, αν καλούσε τη Σταματίνα να ερμηνεύσει το τραγούδι, το αποτέλεσμα θα ήταν σαν ένα αυτοκίνητο που κινείται με εκατό χιλιόμετρα την ώρα. Αντίθετα, με μια ερμηνεία από τη Νατάσα Θεοδωρίδου, τον Αντώνη Ρέμο, την Άννα Βίσση ή τον Τερζή, το ίδιο αυτοκίνητο θα μπορούσε, όπως χαρακτηριστικά περιέγραψε, να φτάσει τα τριακόσια χιλιόμετρα την ώρα.
Με αυτή την εικόνα θέλησε να αναδείξει τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας δημοφιλής ερμηνευτής στην πορεία ενός τραγουδιού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αλλάζει η ταυτότητα του δημιουργού του. Ένας καταξιωμένος τραγουδιστής μπορεί να δώσει σε μια σύνθεση μεγαλύτερη απήχηση και να τη βοηθήσει να γνωρίσει ευρύτερη επιτυχία, όμως το έργο εξακολουθεί να ανήκει σε εκείνον που το δημιούργησε.
Ο Γιώργος Θεοφάνους ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του επαναφέροντας το βασικό σημείο της παρομοίωσής του: «Θα έχει μεγαλύτερη επιτυχία. Το αυτοκίνητο όμως είναι δικό μου».
Έτσι, ο μουσικοσυνθέτης έδωσε έμφαση στη διάκριση ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και στην ερμηνεία, ενώ για το ενδεχόμενο νέων τραγουδιών για την Άννα Βίσση προτίμησε να μην προχωρήσει σε περαιτέρω διευκρινίσεις. Η αναφορά του στην Κόκκινη Γραμμή, ωστόσο, επανέφερε στο προσκήνιο μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια από την ιστορία ενός τραγουδιού που είχε αρχικά σχεδιαστεί για διαφορετική πορεία.
